Eo die a Marcello digressus eram: ego in Boeotiam ibam, ille in Italiam
navigaturus erat. Postero die, Postumius ad me venit et mihi nuntiavit M.
Marcellum, collegam nostrum, post cenae tempus a P. Magio Chilone pugione
percussum esse et duo vulnera accepisse, unum in stomacho, alterum in capite.
Medicus tamen sperabat eum victurum esse. Cum illuxit, ad Marcellum contendi.
Non longe a Piraeo puer obviam mihi venit cum codicillis in quibus scriptum erat
paulo ante lucem Marcellum e vita excessisse. Ego tamen ad tabernaculum eius
perrexi. Inveni duos libertos et
paucos servos. Coactus sum in eadem illa lectica, qua ego ipse vectus
eram, urbem eum referre, ibique funus satis amplum ei faciendum
curavi.
da
Cicerone, ad fam. 4. 12