Aemilius Paulus, nunc
felicissimi, nunc miserrimi patris clarissima repraesentatio, ex quattuor filiis
formae insignis, egregiae indolis duos iure adoptionis in Corneliam Fabiamque
gentem translatos sibi ipse denegavit: duos ei fortuna abstulit. Quorum alter
triumphum patris funere suo quartum ante diem praecessit, alter in triumphali
curru conspectus post diem tertium expiravit. Itaque qui ad donandos usque
liberos abundaverat, in orbitate subito destitutus est. Quem casum quo robore
animi sustinuerit oratione, quam de rebus a se gestis apud populum habuit, hanc
adiciendo clausulam nulli ambiguum reliquit: “Cum in maximo proventu felicitatis
nostrae, Quirites, timerem ne quid mali fortuna moliretur, Iovem optimum maximum
Iunonemque reginam et Minervam precatus sum ut, si quid adversi populo Romano
inmineret, totum in meam domum converteretur. Quapropter bene habet: annuendo
enim votis meis id egerunt, ut vos potius meo casu doleatis quam ego vestro
ingemescerem”.
Valerio Massimo, Fact. et dict. mem. 5. 10. 2