Ingentes divitias patricii possidebant et civitatem arroganter administrabant. Plebeii autem graves labores tolerabant, gravia vectigalia pendebant et pauperes ergo erant: ita plebeiorum vita ardua et difficilis erat. Ideo urbem relinquere statuerunt et in montem Sacrum secesserunt, ibique parva castra aedificaverunt, ita cogitantes: "Divitum agros non seremus, agri messes non dabunt, patricii panem non habebunt et in inopi condicione erunt. Nos, contra, frumentum hic seremus et panem habebimus. Ita patricii plebis preces audient". Tum patricii legatos ad plebem miserunt. Legati, supplici voce dicentes, senatorum verba plebeiis renuntiaverunt: "In urbem remeate! Patricii iusti erunt, vestra aera aliena remittent, lucra in aequas partes divident". Tum plebeii audax consilium deponunt, Romam remeantes. Patricii promissa solvunt civesque Romani concordiam recipiunt...