Pisone e il servo

 

Cum eius servi nimis garruli procacesque essent, M. Piso praeceperat eis ut taciti sibi adessent, nec quicquam sua sponte dicerent, sed tantum ad rogata responderent. Olim servum ad P. Clodium misit ut eum ad cenam cum aliis convivis invitaret; servus tamen, cum remeavisset, iuxta domini praeceptum nihil de Clodii responso renuntiavit. Cum autem bora cenae advenisset nec quisquam praeter Clodium abesset, Piso eundem servum iterum atque iterum misit rogatum Clodium, ut advenire properaret. Denique, cum usque ad multam noctem frustra exspectavisset et iam de Clodii adventu desperaret, servo admodum iratus: «Serve improbe,» inquit, «invitavistine Clodium?» «Equidem invitavi». «Cur igitur abest?» «Quia convivium renuit». «Clodius convivium meum renuit?» «Ita est ut dicis, domine: Clodius convivium renuit». «At quare mihi hoc fecit?» «Quia febri laborabat». «Cur igitur, furcifer, hoc mihi statim non dixisti?» «Quia me de hac re non interrogavisti».