Tiberius Gracchus hostis iudicatus, ultimo supplicio
adfectus, sepulturae honore spoliatus, benivolentia tamen C. Blossii Cumani non
caruit: nam cum senatus Rupilio et Laenati consulibus mandasset ut in
eos, qui cum Graccho consenserant, more maiorum animadverterent, et ad Laelium,
cuius consilio praecipue consules utebantur, pro se Blossius deprecatum
venisset familiaritatisque excusatione uteretur, atque is dixisset: "Quid? Si te
Gracchus templo Iovis Optimi Maximi faces subdere iussisset, obsecuturusne
illius voluntati propter istam, quam iactas, familiaritatem fuisti?" "Numquam
istud" inquit "Gracchus imperasset". Satis, immo etiam nimium:
totius namque senatus consensu
damnatos eius mores defendere ausus est. Verum quod sequitur multo audacius
multoque periculosius: conpressus enim perseveranti interrogatione Laeli, in
eodem constantiae gradu stetit seque etiam hoc, si modo Gracchus annuisset,
facturum respondit. Quis illum sceleratum putasset fuisse, si tacuisset? Quis
non etiam sapientem, si pro necessitate temporis locutus esset? At Blossius nec
silentio honesto nec prudenti sermone salutem suam, ne qua ex parte
infelicis amicitiae memoriam desereret, tueri voluit.
Valerio Massimo, Fact. et dict. mem.
4. 7. 1