Dionysii, Syracusanorum tyranni, maxime intererat quid de se et de suis
carminibus familiares et docti viri sentirent. Nam poeticae laudis studiosissimus
erat et saepe carmina sua, inter epulas, convivis, adulandi
peritissimis, recitabat. Inter hos Philoxenus erat, magni ingenii vir, qui
unus, simulationis nescius, libere aperuit quid sentiret cum olim nullius
laudis carmina a Dionysio recitata audivisset. Qua verborum liberate
offensus, tyrannus suorum carminum reprehensorem a satellitibus suis deprehendi
et in lautiumas, quae publicus erant carcer, detrudi iussit. Postride tamen
iracundiae suae eum paenituit et, ab amicis exoratus, Philoxenum rursus ad epulas
adhibuit, ubi, carmina sua recitans, de quibusdam versibus, quos permagni
existimabat, setentiam Philoxenis exquisivit.